Drewniana cerkiew z 1615 roku z trzema kopułami i XVIII-wiecznym Sądem Ostatecznym, wpisana na listę UNESCO.
Cerkiew zbudowano w 1615 roku i jest jedną z nielicznych greckokatolickich świątyń w Polsce, które przetrwały wojnę i powojenne wysiedlenia. Po 1947 roku przejęli ją rzymscy katolicy, a w 1990 roku wróciła do grekokatolików, którzy w latach 1991-1994 sami ją odnowili. W 2013 roku trafiła na listę światowego dziedzictwa UNESCO razem z innymi drewnianymi cerkwiami Polski i Ukrainy.
Budowla jest w całości drewniana, o konstrukcji zrębowej. Prezbiterium, nawę i babiniec wieńczą kopuły na ośmiobocznych bębnach, a babiniec ma trzy kondygnacje z arkadowymi galeryjkami. W środku zachowały się polichromie z 1735 i 1772 roku, z rozbudowaną sceną Sądu Ostatecznego w nawie, i ikonostas z cudowną ikoną Matki Bożej. Dzwonnicę przeniesiono tu w 1993 roku z Torek.
Zdjęcia: fot. Edyta Kuciel, CC BY-SA 4.0; fot. Henryk Bielamowicz, CC BY-SA 4.0; fot. Edyta Kuciel, CC BY-SA 4.0.
